Tag Archives: jas

Naaisel 183: KCW, een jas met vleugeltjes

Manlief gaf me gisteren een subliem geschenk: tijd. Tijd om een beetje uit te slapen (we negeren eventjes dat ik al een uurtje wakker was voor hij wakker werd, aangezien ik daarna nog meer dan een uur geslapen heb). Tijd om niet aan tafel te moeten blijven tot de laatste hap ein-de-lijk in een kindermondje verdwenen is. Tijd om te naaien.

En amai, ik heb al lang niet meer zo veel genaaid op een dag. Vrijdag had ik al de patroondelen overgetekend, de stof geknipt en de reflecterende band van een oud fluovestje getornd, dus kon ik er op zaterdag meteen invliegen. Er werden vleugeltjes geknipt en genaaid, er werd paspel aan mouwen bevestigd, er werd begonnen aan de kap en daarna was het tijd voor lekkere spaghetti ūüôā

Na het eten werd de handleiding braafjes gevolgd. Ik volgde die van de summer camo parka uit ottobre 3/2015 voor de zakken (enkel het sierstiksel staat niet waar de bedoeling was) en de frozen meadow imitatiebontjas uit ottobre 6/2013 voor de rest van de jas (er hangen alleen geen pomponnetjes aan de lintjes). Ik stikte. Ik streek (af en toe moet dat, als het echt niet anders kan). Ik stikte nog meer. Ik hielp een kindje om de jas aan te doen, zocht mutsen en zwaaide uit. Ik stikte nog meer en streek een beetje. Ik at enkele jaffa cakejes. Ik stikte nog wat. Ik troostte een huilend kindje, negeerde het kindje dat in de hoek gezet was en stopte met troosten toen bleek dat dat andere kindje eigenlijk ook in de hoek moest. Ik stikte een beetje. Ik luisterde naar kindjes die helemaal niks mis gedaan hadden en bevestigde dat wat papa zei waar is, dat ruzie maken in de bakfiets, elkaar pijn doen en niet stoppen als dat voor de tigste keer gezegd wordt gevaarlijk is omdat diegene die fietst daardoor minder goed alle auto’s in de gaten kan houden. Ik kreeg natte zoenen en een knuffel. Ik stikte nog meer. Ik zag af en toe kindjes verschijnen, interageerde er wat mee en zag ze vervolgens weer verdwijnen. Ik stikte nog wat. Ik at boterhammetjes met de drie leukste mensen van de hele wereld (voor mij toch alleszins). Ik stikte nog een beetje en tornde veel, want mouwen van voering en buitenstof aan elkaar stikken zonder keihard op te letten is een heel slecht idee. Ik liet een kindje passen en was blij met wat ik zag. Ik stikte nog een beetje. Ik hielp een pyjama aandoen en lag een tijdje naast elk kindje. Ik stikte nog een laatste beetje, gebruikte een veiligheidsspeld om het touwtje op zijn plaats te krijgen en was blij met mijn twee fourniturentangen om de knopen te bevestigen. Ik keek met voldoening naar het resultaat.

Het resultaat van al die gekregen tijd: de dochter heeft een warm-weer-jas ūüėÄ
Goed zichtbaar dankzij de reflecterende stukken, met zakken waar veel speelgoed in verstopt kan worden en -last but not least- met elfenvleugeltjes op de rug.
DSCF0869jasjas-1jas-2jas-3jas-5DSCF0938DSCF0854

Stof: waterdichte stof van stof2000 (Kopenhagen), ribtricot uit de strik, konijntjes uit de kringloopwinkel
Patroon: summer camo parka uit ottobre 3/2015 voor de zakken en de frozen meadow imitatiebontjas uit ottobre 6/2013 voor de rest van de jas
Tijd: van patroon uitknippen tot volledig klaar in ruim 10 uur.

Naaisel 89: waterdichte winterjas

Het is gelukt! 30 naaisels in nog geen negen maanden tijd, ondanks de voetproblemen die me een hele tijd van de naaimachine weghielden (als op het pedaal duwen pijn doet, dan heb je extra veel motivatie nodig om op dat pedaal te duwen -een mr finney deadline bijvoorbeeld). Tijdens het maken van die 30 naaisels verlegde ik grenzen (een broek met rits, een sweaterpatroon van voering voorzien, poppenkleertjes naaien zonder patronen, mr finney, de winterjasjes, dat zijn allemaal dingen waarvan ik niet echt geloofde dat ik het kon) en wisselde net vaak genoeg af met wat ik al kon om het erg graag te blijven doen.

Het is gelukt! Zoonliefs winterjas is af! Ik naaide bij deze alles wat ik deze herfst echt echt echt wilde naaien (voor elk een waterdichte, winddichte, warme winterjas en voor elk een sweater in nicky velours).

Wat heb ik geleerd bij het maken van deze jas?

  • dat ik dit onmogelijk alleen gekund had. Dankjewel naailesjuf, naailesvriendin en manlief!
  • dat de naailes de max blijft. Is een stukje uitleg een verdacht veel op Nederlands lijkend equivalent van Chinees, dan helpt de juf me uit de nood. Bedenk ik dat de oorspronkelijk voorziene zak in sterrenvorm onmogelijk langer dan een dag zijn vorm kan behouden, dan komt iemand met het idee om een wantjesvorm te gebruiken.¬†DSC00860
  • dat een zakopening te klein is voor mijn grote zoon als ik er zelf geen vier vingers naast elkaar in kan steken. De dochter besloot op slag dat de jas dan wel voor haar moest zijn omdat haar handje er wel in paste. Pech voor haar, ik paste het aan en dankzij manliefs tip kun je helemaal geen fout gestikte gaatjes meer ontdekken.
  • dat het stukken makkelijker is om de paspel meteen tussen jas en rits te steken, in plaats van daarmee te wachten tot ik twee stiksels opnieuw moet lostornen.
  • dat het handig zal zijn als ze nog wat groter zijn en de mouwboorden probleemloos rond de naaimachine passen.
  • dat een oud fluovestje voor een grote ster op de rug kan zorgen.
  • dat ik nog altijd keihard moet opletten bij het klaarzetten¬†van de allerlaatste knoop , omdat ik anders een beetje tilt sla als dat mislukt (sorry manlief).
  • dat flexfolie een reddende engel kan zijn en ik me niet zo druk had moeten maken. Sjoef!

Zoonlief¬†is h√©√©l blij met zijn jas. Ik ook. ūüėÄ

DSC09701DSC09702

Patroon: French Drops van Ottobre 4/2014, het was de (zelf niet gemaakte) sterrenzak die me overtuigde.
stof: artevelde stoffen
reflecterende paspel: via tinternet en meer specifiek jajasio (ik had 3 cm over, 5m was perfect voor de 2 jasjes)

Naaisel 85: een waterdichte winterjas

Een waterdichte winterjas voor de dochter en meteen ook het eerste naailesproject van dit schooljaar. Volgens dochterlief was het helemaal niet nodig dat ik naar de naailes ging wegens ik-heb-toch-al-een-winterjas-mama?-  en ik-wil-dat-jij-mij-in-bed-steekt-redenen. Na de eerste pasbeurt toen enkel de buitenstof in elkaar zat veranderde ze van gedacht en werd het eerder ga-maar-hoor-wanneer-is-mijn-jasje-klaar-mama? Nu de herfst echt in het land is met alle bijhorende kou en regenbuien, snapt ze ook beter waarom enkel de helemaal-niet-waterdichte-winterjas niet genoeg is (oké, ze droeg tot nu zoonliefs oude winterjas op regendagen, maar die valt intussen wel al erg kort).

Hopelijk gaat ook deze jas¬†2 winters mee voor kleine meid er te groot voor is. Aan de lengte zal het alvast niet liggen (momenteel komt het tot aan haar knie√ęn), maar tips om de mouwen eventueel te verlengen zijn welkom!

Nota’s aan mezelf:

  • 2 soorten voering voorzien: gewone voor middenstuk, gladde (een of andere satijnsoort) voor de mouwen, dat maakt het aan- en afdoen v√©√©l makkelijker.
  • elk voeringdeel voorzien van kottekes (vierkantjes of ruitjes) van 4x4cm om de wattine eraan vast te hechten is saai en de rekbare voeringstof werkt dan nog serieus tegen ook.
  • de iets dunnere wattine die je simpelweg op je stof kunt vaststrijken had mij v√©√©l werk bespaard. De tip van de naailesjuf om dunnere wattine te gebruiken voor de mouwen moest ik misschien wat serieuzer nemen. Maar allez, het kind zal zeker lekker warm hebben, zelfs¬†als ze mijn koukleumarmengen ge√ęrfd heeft.
  • reflecterende paspel is de max!
  • reflecterende vleugelstickertjes zijn de max om te zien maar serieus vloeken om ze vast te naaien. Ook al staat er op het kaartje dat je ze gewoon maar moet plakken op kleren/tassen/whatever, niks van geloven.
  • als je logisch verstand zegt dat de paspel beter op de andere patroondelen komt, niet luisteren naar de juf en je gevoel volgen.
  • de kamsnaps mochten nog 1mm meer naar het midden van het flapje staan, zodat ze helemaal niet raken aan het stiksel.
  • moest ik het ooit vergeten: de ophanglus is een stukje stof van 4 stoflagen dik (vouwen, stikken, vouwen, stikken) en moet tussen rugpand en kap van de voering. Om te verhinderen dat voering en buitenstof uit elkaar zouden gaan bij het ophangen, moet er nog een extra stikking die de kappen aan elkaar hangt.
  • een rits met √©√©n ritsvoetje is al moeilijk genoeg voor kinderhandjes (in de veronderstelling dat er de volgende keer wel keuze is in de veritas).

De cochter heeft vanaf nu last van keuzestress: de zachte jas met knuffelfleece vanbinnen, of de roodkapjesjas? Gelukkig is het kiezen niet moeilijk als er regen voorspeld wordt!
DSC00782DSC00779patroon: jas (model 7) uit knippie 5/2013
stof: artevelde stoffen (wind- en waterdichte voor, als ik het me goed herinner, maar 15‚ā¨/m, keuze uit rood en een 4-tal donkerdere kleuren)
reflecterende paspel: via tinternet en meer specifiek jajasio
reflecterende vleugeltjes: cadeautje van de politie omdat mijn fietslichten werkten.

Naaisel 41: wintermanteltje

Een jasje voorde dochter. Of beter gezegd, een manteltje voor de dochter, want jasjes horen voor mij waterdicht te zijn en dat is zo ongeveer de enige eigenschap die ontbreekt. Voor één keer vind ik dat zelfs niet erg. Dochterlief kan rekenen op bakfietsvervoer bij regenweer, waardoor zij het enige gezinslid is die zich de luxe van een niet-waterdichte jas kan veroorloven en ow boy, wat ben ik daar blij om. Ik zag maanden geleden het patroon van Compagnie M. en was er op slag verliefd op. Maar toen was het nog lente (of beter, nog steeds gèèn lente) en leek de komende winter nog veraf, dus werd er een mentale aantekening gemaakt en gebeurde er verder niets.

Tijdens de eerste regendagen van september realiseerde ik me dat de winter plots niet meer zo veraf was. De Strik werd gevuld met rollen mantelstof en fleece in alle kleuren van de regenboog, waardoor de hint net duidelijk genoeg was. Ik was al even op slag verliefd op een stofje en nam meteen een meter mee naar huis. De coup-de-foudre met de uiltjesfleece volgde een tijdje later op het stoffenspektakel, waardoor alles in huis was om er aan te beginnen. Eerst nog wat pyjama’s afwerken (die stonden n√≥g langer op het lijstje) en toen was het eindelijk zo ver: het manteltje werd mijn volgende project.

En toen werd de¬†zoon¬†ziek, liet ik de dokter ook eens naar mijn keel en oren kijken en mochten we meteen beiden thuisblijven voor de rest van de week. Gezellig… Gelukkig kreeg de dochter¬†het niet, waardoor zij naar de cr√®che kon en ik toch een beetje kon rusten. Vrijdag hebben zoonlief¬†en ik zelfs samen een dutje kunnen doen (nu ja, aangezien die 2 uur duurde mag je het ook wel een serieuze dut noemen). Voor¬†hem¬†was dat maanden geleden, hij kroop alleen maar erbij in het grote bed om mij blij te maken. En ik was effectief blij, want ik had er nog een pak meer nood aan dan hij. Maandag gingen we opnieuw naar school en werk, wat voor hem meer voor de hand lag dan voor mij (zondagavond kroop ik om 18u30 in bed met verschrikkelijk veel oorpijn ondanks de pijnstillers). Maandag was de pijn over, al lijkt het nog steeds alsof ik oordoppen in heb en ben ik dat gesuis stilaan echt beu.

Soit, dinsdag ging¬†de dochter een extra dagje naar de cr√®che. En wat doe je op zo’n dag, terwijl je zoon naar school is en je je te beroerd voelt om het wekelijkse moeder-dochter-dagje te laten doorgaan? Awel, naaien voor dat dochtertje, natuurlijk. Mijn gezondheid werkte tegen *naai naai, hoest hoest, naai naai* en mijn verstand werkte duidelijk ook niet op volle sterkte. Ik ben de volle 3 uren bezig geweest met het maken van die 2 zakjes en ondanks al het opzoeken op internet, naaien, losdoen en opnieuw naaien is er maar √©√©n functionele zak. De andere zit perfect in elkaar, maar de opening zit schuin naar beneden, dus alles zou er gewoon uitvallen. Oepsie… Gelukkig laat de dochter het kastanjeverzamelen voorlopig nog volledig aan grote broer over. Nota aan mezelf en wie het jasje ook wil maken: teken een streep op het voorpand-patroon waar de zak moet komen en controleer nog eens extra of je aan de juiste kant start. Of naai niet als je ziek bent, dat is natuurlijk ook een optie.

De stof werkte serieus tegen. Waarom o waarom viel ik voor zo’n moeilijk rafelend stofje? Omdat het zo’n mooie kleurtjes heeft natuurlijk. Omdat ik dacht dat het tegenwerkgehalte wel zou meevallen natuurlijk. De leeuwentrui probeerde me te leren dat stofjes die er moeilijk uitzien ook effectief moeilijk zijn om mee te werken, maar optimistische ikke was die les aan het negeren bij de aankoop. Lesje opnieuw geleerd. De ‘sleeve button parts’ moest ik laten vallen, omdat het onmogelijk was om zo’n smal strookje stof te keren zonder dat er meer gat was dan naad (geloof me, ik heb het 3x geprobeerd en het pas daarna met een gepast grmbl-geluidje in de naaidoos gegooid).

De overlock was een beetje koppig. Of ik was te koppig om meteen àlle draden opnieuw in te rijgen en hoopte dat 2 genoeg was. Mis dus. Ik heb in totaal een drietal keer alle draden ingerijgd (ik heb niet geteld hoe vaak ik er slechts 2 inreeg) en tussenin alle stofpluisjes verwijderd (flinke zoon heeft me er een half uur op laten sakkeren toen we pas van school thuiskwamen en was daarna blij dat de machine opnieuw flink wou zijn en wou doen wat mama wou). Maar wat een geluk dat de overlock er is, want ik heb geen idee of ik anders een mantel zou verkregen hebben of een gigantische hoop losse draadjes. Voor alle zekerheid zijn de knoop- en knoopsgatdelen zowel aan het beleg als aan de buitenkant verstevigd met vlieseline (post een opmerking als ik het woord beleg verkeerd gebruikt heb hé). Na al dat werk wou ik echt niet het risico lopen dat het toch nog verkeerd ging.

Bloed, zweet en tranen later (of beter, snot, veel water, wat thee, enkele vloeken en een paar prikken in mijn vinger later) was dit er: 

Mijn huidige naailesjuf zou er binnen de minuut minstens 10 (in haar ogen bijna onvergeeflijke) fouten kunnen uithalen. Ik ook (al kan ik¬†ze mezelf wel vergeven), dus zijn dat alweer minstens 5 fouten die ik in het vervolg niet meer ga maken (en 5 fouten genre ‘hela dat is hier wel plots 2mm in plaats van 3mm’ die me niet genoeg kunnen schelen om het werk over te doen).

Update: de naailesjuf vond het vrij goed en gaf een ontzettend goede anti-rafel-tip: alle stofdelen volledig verstevigen, zodat alle draden goed op hun plaats blijven zitten.

De dochter is er dol op. Ze mocht het passen om te bepalen waar de knopen precies moeten komen en ging er als een echte dame in rondflaneren door de living. Haar laarsjes waren alweer/nog aan (mijn dochter is dol op schoenen. Ik herhaal. Mijn dochter is dol op haar schoenen. Wie had dat kunnen denken?) en passen er wonderwel bij.

Missie geslaagd!

patroon:coat van Compagnie-M.
stof: buitenstof uit de Strik, fleecevoering van het stoffenspektakel