Category Archives: tassen en zo

Naaisels 201 t.e.m. 206: tote bags

Eenmaal de pennenzakken afgewerkt waren, de bedankingskaartjes geschreven en de plakken chocolade gekocht waren voor de juffen, vroeg ik me af hoe ik die geschenkjes zou verpakken. Met mijn onnavolgbare logica wist ik zo’n tien minuten later dat ik er tote bags voor ging maken. De laatste maandag van het schooljaar vulde ik dan ook met in sneltempo naaien. Tegen dat de kindjes thuis waren, moest ik “alleen nog maar” de tassenband er aan bevestigen. Helaas bleek dat ongeveer een half uur per tas te duren, waardoor ik toch nog behoorlijk lang bezig was.

De kindjes beslisten welke pennenzakken voor welke juffen waren, welke kaartjes erbij hoorden, welke soorten chocolade door wie opgesmuld mochten worden in welke tas dat moest.

Zoals gewoonlijk was het de moeite waard. Eén tas is op dit moment in Hong Kong met een vriendin en de juffen waren heel erg blij met hun persoonlijke geschenkjes. Het is ongelofelijk leuk om dingen te maken voor mensen als je er zo’n enthousiaste reacties op krijgt 🙂

IMG_20160613_194422861IMG_20160613_165725199_HDRIMG_20160613_194552234

Stof: ikea
Tutorial: dana made it
Naaitijd: vijf à zes uur.

Advertisements

Naaisel 200: mix ‘n match mini: de kleinere boekentas

Ik wist niet dat een boekentas maken zo veel gemakkelijker kon. Dit keer waren alle stoffen en fournituren al in huis toen ik er aan begon, dat was een wereld van verschil. Een boekentas maken blijft natuurlijk wel veel werk, maar het scheelt als je geen twee maanden lang de onderdelen moet bijeensprokkelen. Ik had iets minder dan twee weken nodig om de boekentas te maken, van knippen tot het slotje vastmaken. Ik heb geen flauw idee hoeveel uren ik er aan bezig geweest ben, want ik naaide niet elke dag en niet elke keer even lang. Enerzijds ging het erg vlot, anderzijds zaten er veel onderbrekingen tussen en is één van de 80 stappen erg frustrerend (doe nu het vorige tiental stappen opnieuw voor de andere kant). Het blijft wel een feit dat Riets handleiding heel duidelijk is en je door het hele proces heen loodst.

Dochterlief koos (in augustus) haar stofjes. Ik legde verschillende soorten biaislint klaar, waarna ze er mijn favoriet uit pikte (ik had een rozere keuze verwacht). Zo zorgde ze voor een, in mijn ogen, supermooie kleurencombinatie: appelblauwzeegroen, magenta en paars.IMG_20160601_170639270

Wat heb ik geleerd?

  • Biaislint dat nog een beetje keerruimte (niet te veel, niet te weinig) voorziet, maakt het leven makkelijker dan de andere soorten. De bochten vormden dit keer een beetje uitdaging, maar geen immens frustrerend probleem meer.
  • Ik kan een naaisel met veel werk afwerken zonder mijzelf pijn te doen 🙂
  • Oefening baart kunst, ook op boekentas-maak-vlak. Na de boekentas voor zoonlief wist ik al ongeveer wat me te wachten stond en dat was duidelijk te merken. Alles ging vlotter. Ik hoefde minder lang na te denken bij de stappen en kon anticiperen op de moeilijke puntjes. Het enige nadeel was dat ik ook wist dat het veel werk zou zijn, waardoor ik het effectief beginnen heel lang uitgesteld heb.
  • Strijkemblemen nog eens extra vastnaaien is een tijdrovend werkje.
  • Ik maak het mezelf graag moeilijk, bijvoorbeeld door overal nog een laagje waterdichte stof tussen de buiten- en binnenstof te steken. Natuurlijk bracht dat ook het nodige tornwerk met zich mee, want je denkt toch niet dat ik daar altijd op tijd aan dacht?
  • Ik vind de tweede boekentas nog mooier dan de eerste.
  • Zolang er geen flits op de boekentas gericht is, kun je niet goed zien hoeveel reflecterende paspelband er in verwerkt werd. Dus moet je me maar op mijn woord geloven: er is geen enkele automobilist die zal kunnen beweren dat dochterlief niet duidelijk zichtbaar is.
  • Dochterlief kan een heel weekend verlangen naar de school, omdat ze dan haar nieuwe boekentas kan tonen.
  • Haar enthousiasme is het allergrootste compliment!

DSCF2119 DSCF2114 DSCF2122

Stof: appelblauwzeegroen van Hickeys, donkerroze uit de ikea.
Patroon: De mix ‘n match mini van mind the whale.

Naaisel 180: dé boekentas

In juli gonsde het op het internet: na de Zo Geknipt boeken zou Riet losse patronen beginnen uitbrengen. Meer nog, de eerste zou een magnifieke boekentas worden. Doordat zoonlief in Ierland al in september naar de “grote” school zou gaan, nam ik me voor om voor hem een boekentas te maken. Ik moest nog even wachten tot het patroon verscheen, maar toen het zo ver was, was ik klaar om er in te vliegen. Het is inmiddels februari, dus misschien kun je wel vermoeden dat het niet van een leien dakje ging?

Zoonlief wist al gauw hoe zijn boekentas er uit moest zijn: geel, oranje en rood, want die warme kleuren zijn zijn lievelingskleuren. Enter probleem 1: geschikte stof vinden. Stof vinden vind ik hier in Ierland sowieso niet simpel. Dat ik bij mijn eerste zoektocht al meteen heel specifiek naar dikke effen stoffen in felle kleuren zocht, maakte het er niet beter op. Dunne katoentjes kun je hier vrij makkelijk vinden, maar o jee als je iets anders zoekt. Jeansstof? Nooit van gehoord. Weet je dat je broeken gewoon kunt kopen en dat die niet duur zijn? Zware canvas? Euh, we hebben wel een assortiment gordijnstof met mottige motiefjes die je zoon maar niets vindt, is dat ook goed? Na een speurtocht bij 4 winkels in centrum Dublin met superflinke kindjes, had ik rode stof en biaislint gevonden. 3 winkels in Dun Laoghaire later was er ook gele en oranje stof besteld, die ik een week later mocht ophalen. De gele stof is lang zo fel niet als ik wou, maar het kwam als enige enigzins in de buurt. En och ja, alles was aan minstens 15 euro per meter -oftewel minstens dubbel zo duur als ik gewoon ben, auch.

Na de stoffen waren de fournituren aan de beurt. Enter probleem 2: alle niet-alledaagse fournituren zijn hier gewoonweg niet te vinden. Tassenband die 3 cm breed is, sluitingen, paspelband, deelbare ritsen van 25 cm, sleutelhangerringen, decovil of iets soortgelijks. You can name it, but you can’t find it. Ik bestelde zo veel mogelijk op de website van de veritas, maar -natuurlijk- verzenden zij niet naar Ierland. De bomma vulde gelukkig mijn bestelling aan met andere zaken die ik nodig had en zond dat pakket mijn kant uit. Een tijdje later kwamen we te weten dat de bewoner van ons huisnummer in Bellevue Road niet meedoet met de typische Ierse vriendelijkheid en het verschil tussen Road en Avenue cruciaal is. Gelukkig zijn de mensen van de post hier niet zo happig op het terugsturen van pakketjes die ze niet kunnen afleveren, waardoor ik het pakje na meer dan 2 weken toch nog kon ophalen in het postpunt vlakbij. Tegen dan voelde ik de hete adem van september en de daarmee gepaard gaande eerste schooldag in mijn nek…

Ik had een deal gemaakt met mezelf: eerst de verplichte items, dan pas de naaibeloning. Dus toen de uniformhemdjes eindelijk af waren, begon ik vol goede moed aan de boekentas. Ik volgde braafjes de stappen, verknipte een handdoek om de rugriemen van vulling te voorzien, ik naaide de versieringen die zoonlief er op wou met de hand vast en zag het nog op tijd goed komen… En toen kwam stap 37.

Enter probleem 3: de schuifgespen, die ik in winkel 1 al zocht en dankzij de opeenvolgende doorverwijzingen in winkel 4 vond, kon ik niet gebruiken met de tassenband die ik had. Aaaargh! Ik bestelde op fournituren.nl alles waarvan ik zelfs maar in de verste verte vermoedde dat ik ze dit jaar nog nodig zou kunnen hebben en wachtte. Tijdens die wachttijd werkte ik zo veel mogelijk andere stappen af, tot ik in stap 48 tijdens het stikken mijn duim zodanig openhaalde aan de speldjes dat ik even naaionbekwaam was. Eigenlijk zelfs fijne-motoriek-in-het-algemeen-onbekwaam, maar dat klinkt zo dramatisch. Die combinatie van mijn aangeboren elegantie met een heleboel speldjes en koppig doorstikken om die stap af te werken, dat is geen toppertje.

Intussen kwam 1 september en ging ook weer voorbij. We kwamen te weten dat zoonlief hier in Ierland eigenlijk helemaal geen boekentas nodig heeft, omdat al het schoolwerk sowieso in zijn folder mee naar huis gaat. Verbaast het iemand dat het afwerken van zijn boekentas plots geen prioriteit meer was?

Met het nieuwe jaar in zicht nam ik me voor om alle begonnen naaisels effectief af te werken, waarbij de boekentas prioriteit had. Misschien is dat deels een verklaring waarom de naaikriebels in januari wat minder aanwezig waren dan anders-moeilijke vooruitzichten hebben wel vaker die neiging… Mijn uitstelgedrag was nochtans nergens voor nodig, want eens ik al mijn moed bijeengeraapt had en er opnieuw aan begon, was de boekentas in één twee drie afgewerkt. Of kom, toch in één twee drie naaisessies. Ook dat is typisch aan moeilijke vooruitzichten die eindelijk effectief aangepakt worden. En was mijn oranje draad niet op geraakt, dan was ik nog minstens een uur (en 55m bergop fietsen) sneller klaar geweest.

Wat heb ik bijgeleerd?

  • De handleidingen van Riet zijn subliem. Gewoonweg heerlijk, ik kan het niet anders beschrijven. Want met heel mijn relaas over stoffen en fournituren en onhandigheid valt het misschien niet zo op, maar de uitleg was echt super.
  • Biaislint is nog steeds niet mijn beste vriendje. Het evenwicht dat we normaal handhaven in onze haat-liefde verhouding wankelde.
  • Werken met véél speldjes doe je beter niet met een rok aan, al prikken ze ook zó door de stof van mijn lange broeken.
  • Mijn wijsvinger is niet de beste plaats om een speldje in recht te zetten.
  • Mijn duim houdt niet van speldjes die er in een traag tempo krassen in maken.
  • Als de juiste versteviging nog niet toegekomen is en je experimenteert met bij het voorzakje, dan lopen de lijnen niet zo mooi door als de bedoeling is.
  • Opmerkingen genre “Boekentassen zijn niet zó duur, je kunt dat ook gewoon kopen hoor” vind ik niet leuk.
  • Ik blijf mijn eigen ergste criticus.
  • Ik kan dat, een boekentas maken. En eigenlijk, eigenlijk, valt de moeilijkheid daarvan nog een stuk beter mee dan ik dacht. Ik-kan-een-boekentas-maken!

DSCF0786DSCF0784DSCF0791DSCF0796

Zoonlief is in de wolken, omdat zijn boekentas ein-de-lijk af is en dan ook nog eens helemaal is zoals hij het wou. Met effen stofjes (dat was helaas vereiste nr 1), mysterieuze ogen tussen de reflecterende stroken, een vlinder die hem begroet bij het openen en een regenboog voor die keren dat er buiten geen te zien is 😀

Dochterlief is zo mogelijk al even blij als hij, want nu ga ik toch echt wel beginnen aan haar boekentas. “Ja toch hé mama?”

Stof: oranje en geel van hickeys, rood van the cloth shop
Patroon: De mix ‘n match schooltas van mind the whale.

Naaisels 166 t.e.m. 172: de rest van 2015

Zoals ik al vermoedde, eindigde de naaitijd op het moment dat de kerstvakantie begon. Niet dat dat zo erg was, met zeven naaisels op één week tijd had ik even een overdosis naaien opgedaan. Ik wacht nog even op het moment dat de naaikriebels terugkeren, maar kan je, nu onze logeetjes hun kadootjes gekregen hebben, wel tonen wat er nog allemaal genaaid werd.

Een jurkje voor de dochter

De dochter zag het bloemetjesstofje dat ik gebruikte voor het babyjasje en vroeg of ik voor haar ook iets uit dat stofje wou maken. Natuurlijk wou ik dat, ik had het immers in den tijd voor haar gekocht. Omdat ze t-shirtjes in overvloed heeft, werd het een jurkje. Eentje met een stolpplooi middenvoor en erg makkelijke mouwen. Het in elkaar zetten ging zo vlot dat het al klaar was voor ik me herinnerde dat ik nog een zakje in de zijnaad ging verstoppen. Gelukkig is ze het, dankzij haar uniformrok, al gewoon om zakloos door de dagen te dansen. Ik dacht dat ik er een blinde rits in gestoken had, maar die bleek helemaal niet zo blind te zijn. Dus nu is de dochter superhip, met zo’n zichtbare rits in haar kleedje. De restjes stof werden prompt gepromoveerd tot bandana en armband 😉
IMG_20151209_134608318bIMG_20151209_134613567Stof van een stoffenspektakel, vermoedelijke eentje waar ik met de mama van het kindje dat het babyjasje kreeg heen ging, rits uit kringloopwinkel
Patroon: Knippie 4/2012

Kleutertasjes

Het kleinste logeetje startte maandag op school en de mama had al eens laten vallen dat ze graag met hun speeltjes in een zakje rondlopen, dus maakte ik tasjes voor de twee kindjes. Het naaien ging bijzonder vlot. Ik prikte in mijn vingers, maar dat is een vast onderdeel van mijn naairoutine, dus er gebeurde niks speciaals. Het grootste nadeel aan veel naaien op korte tijd is dat foto’s nemen er bij inschiet. Ik kan je dus geen kleurechte foto tonen, maar sja, zelfs met meer tijd was dat waarschijnlijk niet gelukt door alle druilerige donkere winterdagen de laatste weken.
IMG_20151214_194418946Stof:  Mickey Mouse van de overbuurvrouw van mijn ouderlijk huis, waterdichte stof uit sleepstraat of strik, piraten van stoffenspektakel
Patroon: opnieuw de kids messager bag van Zaaberry

Een verversmatje

Omdat dat handig kan zijn om in huis te hebben. De vorige keer was de grootste uitdaging eraan om de twee stofjes braafjes op elkaar te laten liggen, dit keer ging dat alsof het niets was. Vorige keer ging het biaislint eraan stikken vrij vlotjes, dit keer absoluut niet. Niet de eerste keer, niet de tweede keer en na de derde keer moest het maar goed genoeg zijn. Damn you, biaislint!IMG_20160106_195654000Stof: hokjesstof uit zeeman, waterdichte stof is stukje van een waterdichte matrasbeschermer uit de ikea.
Patroon/werkwijze: Men neme een handdoek met een leuke print. Men knippe de randjes eraf en ronde de hoeksjes af. Men legge dit op een waterdicht stofje en knippe hetzelfde daaruit. Men stikke/overlocke dit aan elkaar vast. Men legge er zo mooi mogelijk biaislint rond en steke dit met speldjes vast. Men stikke het biaislint eraan. Men torne de stukjes los die er niet goed uitzien. Men stikke het biaislint vast. Men torne de stukjes los die er niet goed uitzien. En men herhale die laatste twee stappen tot men het kotsebeu is 😉

Driehoeksverhouding

Ik gebruikte ook hiervoor een handdoek uit de zeeman, omdat de tekst “do more of what makes you happy” mji perfect leek voor een zak die groot genoeg is om er een breiwerk en een heleboel bollen wol in op te bergen. Helaas heb ik er helemaal niet meer aan gedacht om er een foto van te nemen voor het ingepakt werd -en evenmin eens het uitgepakt was, dus zul je me maar op mijn woord moeten geloven als ik zeg dat het een leuke zak geworden is 😉

Stof: zeeman en voering van strik
Patroon: driehoeksverhouding uit zo geknipt 2 van Riet en Lies

Haakpenrolletjes

De metervriendin is van breien overgeschakeld op haken. Ikzelf ben een occasionele haker (vroeger vaker dan nu) en vond het moeilijkste aan haken het terugvinden van de juiste haakpen. Oké, dat zegt vast en zeker meer over mijn netheid dan iets anders, maar allez ja, zo kreeg ik wel inspiratie voor een klein geschenkje: een haakpenrolletje. Ik gebruikte de werkwijze om een potloodrolletje te maken en stak opnieuw niks speciaals uit tijdens het maken. Ik naaide wat manlief efficiënt zou noemen, door niet na elk stukje de draad af te knippen en opnieuw te beginnen. In plaats daarvan stikte ik alle parallelle lijnen na elkaar, hechtte elke lijn aan begin en eind en knipte pas daarna alle overbodige draadjes af. Of je het luiheid noemt of efficiëntie doet er niet zo erg toe. Het resultaat was genoeg tijdswinst om er ook eentje voor mezelf te maken, waardoor ik toch van eentje foto’s kon pakken om het resultaat te tonen 🙂 Hopelijk kun je me de kwaliteit van de foto’s vergeven, ik wacht al meer dan een week op zonneschijn…
IMG_20160106_195715141IMG_20160106_195731270Stof: uit een pakje met 10 lapjes stof de grootte van een A4 pagina, jaren geleden uit de hema
Tutorial: ongeveer deze, al had ik hier eigenlijk even goed naar een andere “how to make a pencil roll” tutorial kunnen linken.

En voilà, hiermee wordt 2015 ook op naaivlak afgesloten. Ik ben benieuwd hoeveel van de puntjes van mijn immer-zichzelf-aanvullend-naailijstje ik in 2016 zal kunnen afvinken!

Naaisels 153, 155, 156 en 157: baby-in-de-buik-geschenkjes en, och ja, ook nog een gordijn

Ik heb niet één grote vriendengroep, maar een heleboel kleinere groepjes van mensen die ik graag heb. De ene vriendin die al uit het middelbaar stamt, de vriendjes van de wiskunde, die van de fysica, die van de studentenkring. En dan heb je nog die heel erg leuke mensen van mijn werk, die van de naailes en ga zo maar door…

Mama worden veranderde niet alleen mijn leven, maar ook heel veel vriendschappen. Op één bevriend koppel van mijn eerste werk na, waren we de eersten met een baby. Die baby was de eerste maanden nogal arbeidsintensief (hah, wat een eufemisme), waardoor ik erg lang eigenlijk amper het huis uitkwam en al helemaal geen energie had om ‘s avonds nog weg te gaan. Weggaan is een stuk moeilijker als er geen familie klaar staat om op te passen en als je baby even uit zijn ritme halen synoniem is voor een baby die dagenlang compleet uit zijn doen is. Het plezier van enkele uren weggaan verdwijnt al snel als je daarna dagenlang keihard over je grenzen moet gaan. Het heeft erg lang geduurd die energiebalans positief werd. Vele vriendjes vroegen me nog meerdere keren om mee weg te gaan, maar sja, als het antwoord telkens neen is, dan komt daar ooit een einde aan. Achteraf gezien heb ik de verkeerde mensen om hulp gevraagd, want diegenen die ze hadden willen bieden wisten niet hoe moeilijk we het hadden. Tegen de tijd dat ik weer klaar was voor de wereld rondom mij, bleek die een stukje leger dan voorheen. En tegelijk zo veel voller.

Eén koppel pakte het anders aan. Ze vroegen ons mee, wij zeiden dat het niet lukte. Ze vroegen ons opnieuw mee, wij zeiden opnieuw dat we niet weg konden. De volgende keer vroegen ze of ze anders naar ons mochten komen, zodat we van hun gezelschap konden genieten mét de baby erbij. We waren in de wolken met dat aanbod. Ze hebben zich sindsdien vaker bij ons uitgenodigd dan om het even wie anders en we hebben elke keer uitgekeken naar die bezoekjes. Als ze zichzelf al lang niet meer uitgenodigd hadden, misten we hen en nodigden hen zelf uit. We hadden extra pantoffeltjes klaarliggen in de schoenenkast en een extra dekentje voor in de zetel. Voor bedtijd werden ze opgeëist door de kindjes, de vriendin werd meestal overtuigd om ze mee in bed te stoppen en een verhaaltje voor het slapengaan te vertellen over toen ze zelf nog klein was. Ze trouwden, zoonlief wachtte hen op bij de ingang van de receptie en kon ze overtuigen om hem elk een hand te geven en zo de entree te maken. Ze gingen een jaar naar Amerika en wij merkten dat een jaar voorbijvliegt, zelfs als de weekends leger zijn. Ze kwamen terug. We gingen met zijn zessen naar de Efteling als reünie. De vriend werd door de kindjes in de hoek gezet en ook gevraagd om hen te dragen als kinderbeentjes te moe werden, de vriendin werd op handen gedragen. We aten spaghetti. En brownie. En spaghetti. En nog meer spaghetti. We gingen samen naar het Wolfsven. We zagen ze nog enkele keren. Wij verhuisden eind juni naar Dublin. Zij verhuisden eind augustus naar Kopenhagen (de vriend die al eerder daarheen verhuisde lokte hen daarheen). Haar buik groeit sneller dan onze kindjes. Ik nodigde mezelf uit, ging erheen en deed dat natuurlijk niet met lege handen.

Et voilà, daarmee komt de langste inleiding ooit tot een eind. Ik maakte voor het eerst een pamperzakje en een verversmatje (per ongeluk een waterproof matrasbeschermer kopen is naaigewijs toch al erg nuttig gebleken). Een crèchezakje kon er ook niet aan ontbreken, vond ik. Over het naaien op zich valt weinig te zeggen, dat ging verrassend vlotjes. Leuk extraatje: over enkele maanden kan ik me uitleven met het maken van minimeisjeskleertjes.

IMG_20151126_114623674Het pamperzakje is gemaakt uit een vrolijke ananas, kwestie van je gedachten af te leiden naar aangename geurtjes als de pamper erg vol is 😉
IMG_20151126_114459907IMG_20151126_114506660We hadden zelf een zwart verversmatje dat intussen bij andere vrienden terechtgekomen is. Dat vond ik een erg handig ding, ideaal om een baby of peuter op de vloer van een winkel te kunnen verversen zonder dat die vuil wordt (waarbij ik het vooral op de baby had en het winkelpersoneel op de vloer). Deze flamingoversie kan gewoon in de was. 
IMG_20151126_114532987
Het maken van het zakje ging zo vlot dat ik zelfs niet meer twijfelde over hoe ik het lint er aan moest hangen. Ik deed het op halfautomatische piloot, dus natuurlijk zat er eerst een draai in. Maar den tweede keer ging het wel van den eerste keer 😉
IMG_20151126_114444963b

Om het thema bezoek af te sluiten: de rest van de verduisterende gordijnstof werd gebruikt om nog een laatste gordijn te maken, zodat alle logeetjes in een vrij donkere kamer kunnen slapen. Niet dat er hier nog zo veel zonlicht te rapen valt, maar er staat een lantaarnpaal voor ons huis die zijn best doet om dat te compenseren 😉
IMG_20151202_200926170Pamperzakje: stof van zeeman, tutorial van eloleo.
Verversmatje: flamingo’s uit zeeman, waterdichte stof is een stuk van een matrasbeschermer uit de ikea (juiste maat, foute stof), tutorial was “knip de randjes van de flamingohanddoek, rond de hoekjes af, zorg voor een identiek stuk waterdichte stof en naai ze met biaislint aan elkaar vast”. ‘t Is graag gedaan 😉
Zakje: stof van de ikea (tussen de bloemetjes zit een waterdicht laagje, wat me geen overbodige luxe leek als het Deense weer echt zo goed op het Ierse lijkt), patroon en tutorial nog steeds van fynn.
Gordijn: stof van Hickey’s, tutorial was “denk aan de vorige gordijnen en doe ongeveer hetzelfde”.

Het is inmiddels december, wat betekent dat stashvember intussen alweer gedaan is. Ik naaide enkel uit de voorraad, maar speelde een beetje vals door maandag in Kopenhagen twee stofjes te kopen: een rekbaar stofje en een waterdichte jasjesstof. Dat zijn twee stofsoorten die hier in Ierland niet lijken te bestaan, waardoor ik de aankoop nog wel verantwoord vind. En, ook al is er in november maar één groot stofje echt helemaal opgebruikt, mijn stoffendozen gaan toch een stukje makkelijker toe. Ik durf het dus zowaar een succes te noemen. Merci aan Lieke en Hanne voor het initiatief!

Naaisels 150 t.e.m. 152: geboortegeschenkjes

Op 1 juli werd een klein meisje geboren dat een tof wiskundemeisje veranderde in een mama, na een zwangerschap die zwaarder was dan ik me zelfs maar kan voorstellen. Een meisje dat meteen al meer haartjes had dan mijn eigen sprotjes bij hun eerste verjaardag. Een meisje dat het hart stal van haar mama al voor ze in haar armen lag. Een meisje dat sinds kort niet meer de hele tijd bij haar mama kan zijn.

Ik maakte een crèchezakje, een kleutertasje en een winters truitje. Een pakketje dat met liefde gemaakt werd -en een beetje zenuwen, omdat ik het extra goed wou doen voor diegene die mij wegwijs maakte in de wondere wereld van het naaien. DSC02375Er werd nog een crèchezakje gemaakt. Deze derde keer ging het erg vlot, zelfs het aanzetten van de tassenband leverde dit keer geen problemen op. Ik moest alleen tussenin even pauzeren om een nieuw tornmesje te kopen 😉
DSC02373Aangezien de mama een hint gaf, maakte ik een bijpassend kleutertasje. Ook hier ging het naaien wonderbaarlijk vlot, al kwam er een tornmesje aan te pas omdat ik eventjes compleet vergeten was hoe je een zak diepte geeft. Wist ik meteen weer dat ik echt nog niet op automatische piloot mag naaien, want die automatische piloot van mij durft flaters slaan. Dankzij de tips van deze mama kocht ik meteen een goede naaimachine, waar ik erg dankbaar voor was toen ik bij dit zakje door 8 lagen canvas moest stikken en dat zonder problemen lukte.
IMG_20151111_144542367Vlak voor haar eigen verjaardag, naaide de mama zelf een jurkje voor haar dochter. Plan A veranderde in plan B, een warm zacht truitje in maatje 9 maand, zodat het deze winter zou moeten passen. Ik dacht meteen aan de zachte stof die in de voorraad zat en zocht daarna héél hard naar een niet erg rozige rekbare stof (die nog niet opgeëist werd door zoonlief). Die zoektocht was het moeilijkste aan dit naaisel, ik hoop dat het de goedkeuring van de mama krijgt! Dochterlief hielp om de kamsnaps te plaatsen en wou het afgewerkte truitje ook passen. Ze stak haar linkerarm door de linkermouw, zei “ooh zo zacht” en deed het weer af. Ze stak daarna haar rechterarm door de rechtermouw, zei opnieuw goedkeurend “ooh, zo zacht” en deed het weer af. De voor en achterkant kon (en mocht) ze niet aantrekken, dus werden die gewoon uitgebreid geaaid 😉DSC02372Stoffen: zakjes uit ikeacanvas (na 5 zakjes is die ene meter stof nu echt wel helemaal op) met als voering een waterdichte stof uit de sleepstraat of de strik. De bloemetjesstof van de trui komt van het stoffenspektakel, de knuffelzachte voering uit de sleepstraat. Alle stofjes komen uit de voorraad, dus hoera, ik doe nog steeds flink mee aan stashvember.
Patronen en tutorials: het crèchezakje is opnieuw een Fynn bag, de kleutertas is nog een kids messenger bag en de trui werd gemaakt met het coat pattern van Beth Marmorstein. Leve die schatten van mensen die gratis patroontjes en duidelijke tutorials delen op het internet!

Naaisels 137 en 138: kleutertasjes

Ik had nog enkele mooie stukjes stof liggen, net groot genoeg om er zakjes uit te halen. De dochter werd een zakje beloofd uit de rest van de stof van haar verjaardagsjurk en ik had net genoeg vogeltjes om ook een tjilpend zakje te maken.
DSC02295

DSC02293
Het knippen en naaien ging erg vlot. Ja, het speldendoosje werd geleegd op de grond en natuurlijk prikte ik in mijn vingers (het bloedde dit keer zelfs niet echt), maar die vaste waarden horen erbij. Net zoals het labeltje vergeten en er achteraf nog een goed plekje voor zoeken vaste kost is 😉
Alle credit voor dat vlotte verloop gaat naar de tutorial die ik gebruikte om de kids messenger bag te maken.

Het zonnetje scheen zelfs zo fel dat de zakjes bijna licht geven op de foto’s. De echte kleuren zijn iets doffer, zoals je kunt zien op de foto’s waar mijn fotomodel haar exemplaar showt…

Stof: restje verjaardagsjurk uit de strik, de rest van de overbuurvrouw van de bommama.
Patroon en tutorial: kids messenger bag van zaaberry