Naaisel 180: dé boekentas

In juli gonsde het op het internet: na de Zo Geknipt boeken zou Riet losse patronen beginnen uitbrengen. Meer nog, de eerste zou een magnifieke boekentas worden. Doordat zoonlief in Ierland al in september naar de “grote” school zou gaan, nam ik me voor om voor hem een boekentas te maken. Ik moest nog even wachten tot het patroon verscheen, maar toen het zo ver was, was ik klaar om er in te vliegen. Het is inmiddels februari, dus misschien kun je wel vermoeden dat het niet van een leien dakje ging?

Zoonlief wist al gauw hoe zijn boekentas er uit moest zijn: geel, oranje en rood, want die warme kleuren zijn zijn lievelingskleuren. Enter probleem 1: geschikte stof vinden. Stof vinden vind ik hier in Ierland sowieso niet simpel. Dat ik bij mijn eerste zoektocht al meteen heel specifiek naar dikke effen stoffen in felle kleuren zocht, maakte het er niet beter op. Dunne katoentjes kun je hier vrij makkelijk vinden, maar o jee als je iets anders zoekt. Jeansstof? Nooit van gehoord. Weet je dat je broeken gewoon kunt kopen en dat die niet duur zijn? Zware canvas? Euh, we hebben wel een assortiment gordijnstof met mottige motiefjes die je zoon maar niets vindt, is dat ook goed? Na een speurtocht bij 4 winkels in centrum Dublin met superflinke kindjes, had ik rode stof en biaislint gevonden. 3 winkels in Dun Laoghaire later was er ook gele en oranje stof besteld, die ik een week later mocht ophalen. De gele stof is lang zo fel niet als ik wou, maar het kwam als enige enigzins in de buurt. En och ja, alles was aan minstens 15 euro per meter -oftewel minstens dubbel zo duur als ik gewoon ben, auch.

Na de stoffen waren de fournituren aan de beurt. Enter probleem 2: alle niet-alledaagse fournituren zijn hier gewoonweg niet te vinden. Tassenband die 3 cm breed is, sluitingen, paspelband, deelbare ritsen van 25 cm, sleutelhangerringen, decovil of iets soortgelijks. You can name it, but you can’t find it. Ik bestelde zo veel mogelijk op de website van de veritas, maar -natuurlijk- verzenden zij niet naar Ierland. De bomma vulde gelukkig mijn bestelling aan met andere zaken die ik nodig had en zond dat pakket mijn kant uit. Een tijdje later kwamen we te weten dat de bewoner van ons huisnummer in Bellevue Road niet meedoet met de typische Ierse vriendelijkheid en het verschil tussen Road en Avenue cruciaal is. Gelukkig zijn de mensen van de post hier niet zo happig op het terugsturen van pakketjes die ze niet kunnen afleveren, waardoor ik het pakje na meer dan 2 weken toch nog kon ophalen in het postpunt vlakbij. Tegen dan voelde ik de hete adem van september en de daarmee gepaard gaande eerste schooldag in mijn nek…

Ik had een deal gemaakt met mezelf: eerst de verplichte items, dan pas de naaibeloning. Dus toen de uniformhemdjes eindelijk af waren, begon ik vol goede moed aan de boekentas. Ik volgde braafjes de stappen, verknipte een handdoek om de rugriemen van vulling te voorzien, ik naaide de versieringen die zoonlief er op wou met de hand vast en zag het nog op tijd goed komen… En toen kwam stap 37.

Enter probleem 3: de schuifgespen, die ik in winkel 1 al zocht en dankzij de opeenvolgende doorverwijzingen in winkel 4 vond, kon ik niet gebruiken met de tassenband die ik had. Aaaargh! Ik bestelde op fournituren.nl alles waarvan ik zelfs maar in de verste verte vermoedde dat ik ze dit jaar nog nodig zou kunnen hebben en wachtte. Tijdens die wachttijd werkte ik zo veel mogelijk andere stappen af, tot ik in stap 48 tijdens het stikken mijn duim zodanig openhaalde aan de speldjes dat ik even naaionbekwaam was. Eigenlijk zelfs fijne-motoriek-in-het-algemeen-onbekwaam, maar dat klinkt zo dramatisch. Die combinatie van mijn aangeboren elegantie met een heleboel speldjes en koppig doorstikken om die stap af te werken, dat is geen toppertje.

Intussen kwam 1 september en ging ook weer voorbij. We kwamen te weten dat zoonlief hier in Ierland eigenlijk helemaal geen boekentas nodig heeft, omdat al het schoolwerk sowieso in zijn folder mee naar huis gaat. Verbaast het iemand dat het afwerken van zijn boekentas plots geen prioriteit meer was?

Met het nieuwe jaar in zicht nam ik me voor om alle begonnen naaisels effectief af te werken, waarbij de boekentas prioriteit had. Misschien is dat deels een verklaring waarom de naaikriebels in januari wat minder aanwezig waren dan anders-moeilijke vooruitzichten hebben wel vaker die neiging… Mijn uitstelgedrag was nochtans nergens voor nodig, want eens ik al mijn moed bijeengeraapt had en er opnieuw aan begon, was de boekentas in één twee drie afgewerkt. Of kom, toch in één twee drie naaisessies. Ook dat is typisch aan moeilijke vooruitzichten die eindelijk effectief aangepakt worden. En was mijn oranje draad niet op geraakt, dan was ik nog minstens een uur (en 55m bergop fietsen) sneller klaar geweest.

Wat heb ik bijgeleerd?

  • De handleidingen van Riet zijn subliem. Gewoonweg heerlijk, ik kan het niet anders beschrijven. Want met heel mijn relaas over stoffen en fournituren en onhandigheid valt het misschien niet zo op, maar de uitleg was echt super.
  • Biaislint is nog steeds niet mijn beste vriendje. Het evenwicht dat we normaal handhaven in onze haat-liefde verhouding wankelde.
  • Werken met véél speldjes doe je beter niet met een rok aan, al prikken ze ook zó door de stof van mijn lange broeken.
  • Mijn wijsvinger is niet de beste plaats om een speldje in recht te zetten.
  • Mijn duim houdt niet van speldjes die er in een traag tempo krassen in maken.
  • Als de juiste versteviging nog niet toegekomen is en je experimenteert met bij het voorzakje, dan lopen de lijnen niet zo mooi door als de bedoeling is.
  • Opmerkingen genre “Boekentassen zijn niet zó duur, je kunt dat ook gewoon kopen hoor” vind ik niet leuk.
  • Ik blijf mijn eigen ergste criticus.
  • Ik kan dat, een boekentas maken. En eigenlijk, eigenlijk, valt de moeilijkheid daarvan nog een stuk beter mee dan ik dacht. Ik-kan-een-boekentas-maken!

DSCF0786DSCF0784DSCF0791DSCF0796

Zoonlief is in de wolken, omdat zijn boekentas ein-de-lijk af is en dan ook nog eens helemaal is zoals hij het wou. Met effen stofjes (dat was helaas vereiste nr 1), mysterieuze ogen tussen de reflecterende stroken, een vlinder die hem begroet bij het openen en een regenboog voor die keren dat er buiten geen te zien is 😀

Dochterlief is zo mogelijk al even blij als hij, want nu ga ik toch echt wel beginnen aan haar boekentas. “Ja toch hé mama?”

Stof: oranje en geel van hickeys, rood van the cloth shop
Patroon: De mix ‘n match schooltas van mind the whale.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s