Naaisel 54: een hemdje

Also known as my nemesis. Het maken leek een beetje op een goeie ouwe Griekse tragedie.

Het begon met hubris (oftewel overmoed): het hemdje van zoonlief was af, dus zou ik wel snel en vlotjes nog zo’n hemdje kunnen maken voor het oudste neefje, niet? En alsof dat nog niet genoeg was, waagde ik het om na naaisel 53 luidop te zeggen dat ‘ik nu toch geen beginneling meer ben hé’. Gelukkig kwam het zelfs tijdens die hoogmoedigste momenten niet in me op om mezelf ‘gevorderd’ te noemen, want had dit naaisel nóg moeilijker gedaan dan was het misschien met een gefrustreerde zwaai in de vuilbak gekieperd.

Op hubris volgt de nemesis (oftewel wraak van de goden), in mijn geval nam het de vorm aan van een sterrenhemdje. Ik deed zo ongeveer alles goed waar ik in de naailes op sakkerde (de mouwsplitjes eraan zetten bijvoorbeeld, dat lukte nu in no time). Ik deed ook zo ongeveer alles fout waar ik in de naailes geen problemen mee had (de kraag er op de juiste manier aanzetten bijvoorbeeld, om maar iets te noemen). Ik naaide de voorpanden supervlot aan de bovenstukken van het rugpand. Om, eens dat helemaal in elkaar zat en het gefoefel wegens binnenstebuiten naaien achter de rug was, te merken dat het rugpand er niet aan stond. Leve het tornmesje…

Een tijd later was het me dan toch gelukt om het rugpand tussen de bovenstukjes te krijgen en liet ik het hemdje een tijdje rusten om mijn frustratieniveau naar een aanvaardbare hoogte te laten zakken. Het hemdje was bedoeld als kerstcadeautje, maar dat is heel erg mislukt… Met de verjaardag die naderde werd het tijd om er eindelijk aan te herbeginnen. Starten met de mouwen dan maar. Pas nadat de eerste mouw gespeld was en ik me afvroeg hoe ik me zo had kunnen vergissen bij het knippen van het rugpand,  besefte ik dat het er niet zo hoorde uit te zien:
P1200763De rest van mijn flaters ga ik niet zo uitgebreid uit de doeken doen, laat ik het er maar op houden dat het niet helemaal ging zoals ik hoopte. Opnieuw, leve het tornmesje…

Derde en laatste fase van een Griekse tragedie: de katharsis. Omdat ik me intussen helaas niet meer kan verstoppen achter het label beginneling, noem ik mezelf vanaf heden een ‘ietwat gevorderde prutser’. Ik pruts en (ver)knoei nog even veel als toen ik pas begon, maar ik ben al serieus gevorderd in het onopvallend maken van dat gefoefel. Dit lijkt nogal op een conversatie tijdens een van de vorige naailessen, waar ik aan het sakkeren was op een rits: als we niet leren naaien, leren we wel professioneel foefelen… 😉

Bommama en Laloe, als je het hemdje te zien krijgt, gelieve er niet al te uitgebreid naar te kijken. Ik ga er voor mijn eigen gemoedsrust van uit dat mijn fouten niet keihard in het oog springen van niet-naaisters. Plus, ondanks de gebreken had ik een jaar geleden niet gedacht dat ik nu al zo’n hemdje zou kunnen maken. Hopelijk is grote neef er blij mee en vindt hij het leuk dat hij zelf de kamsnaps kan opentrekken.
P1200765Stofje: nog steeds van kringloopwinkel
patroon: Beethoven, Ottobre 3/2010 (de lange-mouw-versie van het applehemdje)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s